تبليغاتX
پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن
دریا بیا نصیحت حافظ نیوش کن

وعده کردم که به تو سر نزنم


 
برسم تا دم در ، در نزنم


 
قول دادم به غزل های خودم


 
زل به چشمان تو دیگر نزنم


 
مطمئن باش خیالت راحت


 
گله ای از تو به دفتر نزنم


 
این چه رسمی است که باید یک عمر


 
حرف خود را به تو آخر نزنم


 
برو ای عشق برو تا اینکه


 
روی دستان تو پرپر نزنم

                                                                     ؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت   توسط دریا | 
                  

 

يك شعله در درون دلم جا گرفته است

 

از خاطرات غمزده‌ام پا گرفته است

 

تقدير حكم بي‌كسيم را نوشت و رفت

 

غربت برايم از همه امضا گرفته است

 

از اين به بعد كنج گلويم چه مي‌كند

 

بغضي كه جاي حرف دلم را گرفته است

 

پيداست از دو چشم ترم حال و روز من

 

حزني كه از تلاطم غم‌ها گرفته است

 

از خاطرش نمي‌رود انگار تا ابد

 

درسي كه از سياهي دنيا گرفته است

 

امروز از زمين و زمان شكوه مي‌كنم

 

گويا دلم به وسعت دريا گرفته است

 

امروز روز آخر روياي عاشقي است

 

روزي كه بوي رفتن او را (؟؟؟؟) كرفته است

 

                                                    م.نادر

+ نوشته شده در  دوشنبه دهم تیر 1387ساعت   توسط دریا | 
              

 

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید

 


 و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

 


رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست

 

 
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید

 


به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها

 


 تپش تبزده نبض مرا می فهمید

 


آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد

 


مثل خورشید که خود را به دل من بخشید

 


 ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم

 

 
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید

 


خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد

 


ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

 


منکه حتی پی پژواک خودم می گردم

 


آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید

 

 

                                           محمد علی بهمنی

 

+ نوشته شده در  شنبه هشتم تیر 1387ساعت   توسط دریا | 
                         

  

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

 


 بدین سان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

 


تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

 


چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

 


 تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من

 


 که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

 


مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

 

 

 چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

 


چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

 


 که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب

 


 تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب

 


 حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

 


دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

 


 چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

 


کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

 


که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

                                   

                                        بهمنی  

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت   توسط دریا | 
                          
+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم تیر 1387ساعت   توسط دریا | 
                              

       

مرابه من  بگذار


 
به خویشتن بگذار

 
من و تلاطم دریا


 
تو و صلابت سنگ


 
من و شکوه تو


ای پرشکوه خشم آهنگ


من و سکوت و صبور ی؟


تو و تحمل دوری ؟


مگر چه بود محبت


 
که سنگ سنگش را به سر زدم با شوق ؟


من از هجوم هجاهای عشق می ترسم


امید بی ثمری خانه در دلم کرده ست


به دشت و باغ و بیابان


به برگ بر گ درختان


 و روح سبز گیاهان


 گر از کمند تو دل رست


 دوباره آورم ایمان


 که عشق بیهوده ست

 

*


 مرا به خود بگذار


 مرابه خاک سپار


 کسی ؟


نه هیچ کسی را دگر نمی خواهم


خوشا صفای صبوحی

 
 صدای نوشانوش


 ز جمله می خواران


 خوشا شرار شراب و ترنم باران


گلی برای کبوتر


گلی برای بهاران


گلی برای کسی که مرا به خود می خواند ز پشت نیزاران

 

                                    حمید مصدق

+ نوشته شده در  شنبه یکم تیر 1387ساعت   توسط دریا | 
         

 

دیر گاهیست که در دورترین وادی این دیر بزرگ

 

نفسی هرلحظه

 

دم امید به صحرای دلم می بخشد

 

و دلم با یادش

 

چشم بر ماه در آن تیرگی شب بستست

 

و نگاهش به زمین

 

به شکوفنده ترین

 

گل باغ ابدی

 

قفسی ساخته از جنس بلور

 

که حریم حرم هرم نفس های تو را حفظ کند

 

خاطراتم که ورق می خورد از صحنه ی بیداد زمان

 

یاد تو همچو نسیم

 

در گلستان دلم می پیچد

 

شک نکن

 

تا نفسم با نفست خورده گره

 

تا تمنای دلم می طلبد دست تورا

 

با تو خواهم ماند تا اوج

 

تا وسعت پرواز تمنای دلم

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت   توسط دریا | 

 

                    حضرت  حیدر  به  نام   فاطمه  حساس   بود

 

                     خلقت  از  روز   ازل مدیون عطر  یاس  بود

 

                     ای  که  ره  بستی میان کوچه ها  بر  فاطمه

 

                      گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387ساعت   توسط دریا | 
              

         بی قرار  توام و در دل تنگم گله ها ست

 

       آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

 

      همچو  عکس رخ  مهتاب  که  افتاده در آب

 

     در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

                                                فاضل نظری

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت   توسط دریا | 
            

حرفها دارم ، اما بزنم یا نزنم ؟

 

 با توام با تو خدایا بزنم یا نزنم ؟

 

همه ی حرف دلم با تو همین است  که « دوست ...

 

 چه کنم حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟

 

عهد کردم دگر از قول وغزل دم نزنم

 

زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم؟

 

گفته بودم که به دریا نزنم دل اما 

 

کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم ؟

 

به گناهی که تماشای گل روی تو بود

 

 خار بر چشم تمنا بزنم یا نزنم ؟

 

دست در دست، همه عمر در این تردیدم 

 

بزنم یا نزنم ؟ ها بزنم یا نزنم ؟

 

 

زنده یاد قیصر امین پور

+ نوشته شده در  شنبه چهارم خرداد 1387ساعت   توسط دریا |