وعده کردم که به تو سر نزنم

 برسم تا دم در ، در نزنم

 قول دادم به غزل های خودم

 زل به چشمان تو دیگر نزنم

 مطمئن باش خیالت راحت

 گله ای از تو به دفتر نزنم

 این چه رسمی است که باید یک عمر

 حرف خود را به تو آخر نزنم

 برو ای عشق برو تا اینکه

 روی دستان تو پرپر نزنم

                                                                     ؟

يك شعله در درون دلم جا گرفته است

از خاطرات غمزده‌ام پا گرفته است

تقدير حكم بي‌كسيم را نوشت و رفت

غربت برايم از همه امضا گرفته است

از اين به بعد كنج گلويم چه مي‌كند

بغضي كه جاي حرف دلم را گرفته است

پيداست از دو چشم ترم حال و روز من

حزني كه از تلاطم غم‌ها گرفته است

از خاطرش نمي‌رود انگار تا ابد

درسي كه از سياهي دنيا گرفته است

امروز از زمين و زمان شكوه مي‌كنم

گويا دلم به وسعت دريا گرفته است

امروز روز آخر روياي عاشقي است

روزي كه بوي رفتن او را (؟؟؟؟) كرفته است

                                                    م.نادر

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید

 و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست

 
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید

به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها

 تپش تبزده نبض مرا می فهمید

آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد

مثل خورشید که خود را به دل من بخشید

 ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم

 
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد

ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

منکه حتی پی پژواک خودم می گردم

آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید

                                           محمد علی بهمنی

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

 بدین سان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

 تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من

 که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

 چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

 که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب

 تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب

 حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

 چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

                                        بهمنی  

                                    حمید مصدق

_{دیر گاهیست که در دورترین وادی این دیر بزرگ}

_{نفسی هرلحظه}

_{دم امید به صحرای دلم می بخشد}

_{و دلم با یادش}

_{چشم بر ماه در آن تیرگی شب بستست}

_{و نگاهش به زمین}

_{به شکوفنده ترین}

_{گل باغ ابدی}

_{قفسی ساخته از جنس بلور}

_{که حریم حرم هرم نفس های تو را حفظ کند}

_{خاطراتم که ورق می خورد از صحنه ی بیداد زمان}

_{یاد تو همچو نسیم}

_{در گلستان دلم می پیچد}

_{شک نکن}

_{تا نفسم با نفست خورده گره}

_{تا تمنای دلم می طلبد دست تورا}

_{با تو خواهم ماند تا اوج}

_{تا وسعت پرواز تمنای} دلم

                    حضرت  حیدر  به  نام   فاطمه  حساس   بود

                     خلقت  از  روز   ازل مدیون عطر  یاس  بود

                     ای  که  ره  بستی میان کوچه ها  بر  فاطمه

                      گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود

         بی قرار  توام و در دل تنگم گله ها ست

       آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

      همچو  عکس رخ  مهتاب  که  افتاده در آب

     در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

                                                فاضل نظری

زنده یاد قیصر امین پور